Këta njerëz kaq të vegjël

-
Ndodh të ketë, 
në këtë botën tonë,
njerëz të vegjël të ketë
rreth nesh, pa dijeninë tonë.

Njerëz kaq të vegjël 
që ty jetën ta kthejnë në ferr,
të zvogëluar nga tinëzia, 
mëkatarë që duan të të shohin në ferr.

Gëzimi im fillon të shuhet,
kur nga entuziasmi me botën ndan.
Thua vallë të di qëllimin e një shoqërie 
që krah meje qesh, por pas shpine më shan?!

Janë këta njerëz të vegjël, që m'i mbushin ditët, netët,
që emri im rri zgjuar në mendimet e tyre,
Pse humbës janë në garën inekzistente me mua
dëshpërimisht vetes i kërkojnë shpjegime.
Dëshpërim i fantazisë
që zemrat jua plas e mendjet jua kris.

O njeri i vogël, o hije përndjekëse 
vidhja diellit tim disa rreze!
Nga vetja ti, çfarë mund të bësh më mirë?!
Arsye jepi botës, që për ty të ketë dëshirë.

Për të mos u humbur

FALJA

-
Do të mund ta falja, Atë që për hir të gjithësisë, Peshën e fajit prej kohësh e kam ndjerë në kurriz, E detyruar, e dyzuar, ta braktis. Të fal atë që të më rrisë nuk arriti që nuk deshi, edhe nuk diti.  — Të fal atë, që në pa-terezinë time më mësoi ta dashuroja, Në pritjen-shpresë  të gjetjes së lënies time në harresë. Në atë pikë, kur pafund e doja,  kur pa të mendoja se s’mund të jetoja. M'u desh të fal Atë, Që mua mes rrugës më lë, Në epiqendrën e errësirës, Pas betimit të së keqes e së mirës. M'u desh të fal Atë, Dhimbjes që nuk i jap më zë, E ndryshuar tashmë totalisht Në një kupë qelqi të brishtë. — Po ja të fal dhe një, se i ndodh njeriut, në jetë të njihet me Miq. Një M e madhe që jetën ta fëlliq, Mos vallë janë ata Armiq?! Që për të mirat tua nuk u gëzuan hiç. Të fal atë, Që prej vetes më largoi, Me një krenari gjysmake Vetes, praninë time ja mohoi. — Por unë do të fal dhe një të rradhës njeri Radha e përmendjes këtu do jetë në përgjithësi. Do të fal edhe Ata, Që...
Këtu mund ta lexosh të plotë

Biri

-
E di përse zgjodha gjithë kohës i dehur të jem? se dot nuk arrita të zhduk zhurmat në kokën time. Nuk arrita, burrërinë që më karakterizon ta bëja pjesë të humbjes time. Burrëri? Po kjo ç'është tani? Një burrë 50 vjeçar, që si foshnje e porsalindur qan, kur i vdes një fëmijë. Moshë kjo, që sdo t'ja dijë. Si vdekja, që s'pyet në je i vjetër a i ri. I përbaltur pranë dheut të fundit, si mundet një prind me dorën e tij ritualin me një grusht dhè tri herë rrotulluar t'ja hedh fëmijës së tij?! E mua i alkoolizuar më duhet të jem se sa herë esëll jam, sytë e përveshur do ti kem, me birin që prehet në varr. Pyetje Zotit sa herë i bëj kur në tavolinë me të jam, ç'e deshe birin tim, kur mua më kishe kaq pranë?!
Këtu mund ta lexosh të plotë

Requiem

-
Më ndodh të jem aty, në atë të errtën dhomën time, në të majtin krah të trupit, ku zemra lëshon lëngime. Më ndodh aty të jem  e frikë të kem, e frikë të mos kem, lutjen time ndaj Zotit ta kthej në një requiem.  Më ndodh ndonjëherë, t'i përsëris lutjet Zotit që i falem  atij t'i kërkoj të shuhem. Më ndodh si tani,  e njejta dhimbje kraharori që mua s'më bën çudi, se është dhimbje trishtimi, sprovuar nga fati pa fuqi shërimi. Më ndodh të jem, Zotit drejtuar,  rrugën time drejt tij sa më afër për ta përshpejtuar. A thua se dua të jem vërtetë afër Tij, A thua se Ai më do të jem engjëlli i Tij...
Këtu mund ta lexosh të plotë

yjet

-
Pashë yjet të qanin për ne teksa mbi kryet tona ranë, krejt të pafajshëm, në pafajsinë e një ylli për ne të dy, yjet qanë. Po nga e di ky yll dhimbjen time? pa qenë, pa ndjerë asnjëherë nga lëkura e zemra ime. A thua dinë yjet të dashurojnë?  apo dinë veç afeksion të dhurojnë? Të dashurojnë nga distanca pesëcepshin e tyre, në çmendurinë e cepit të gjashtë hedhur në greminë dashurinë e tyre. Më ndjek qiellit rrugën për t'më ndriçuar, ky objekt qiellor për t'më treguar  drejtimin e humbur të rrugës time të paudhë pre e dashurisë së vjetër bie, sërish në kurth. Po me veten,  në mençurinë më të lartë të delirimit tim dritën e yllit si shpresë e shoh, si shpëtim. E po me veten them se mbetem Skllave e këtij qielli  të zi pus, që s'lind as dielli.
Këtu mund ta lexosh të plotë

Reflektim

-
Gjithmonë, në natën e dymbëdhjetë Gjej kohën të kujtoj, Udhëtimin përqark diellit, Kur tokës përqark i shkoj. Tokës, I falem e i lutem. Botës, Pasi 100 herë e kam fyer e shkelur. S'kursej faljen, ndonëse sot jam e dehur. E dehur jam, nga reflektimi. E ditëve përmbledhja Me mall vjen ritakimi. Reflektimi në mend më sjell, Kujtimet që përjetuam, Pas i lamë, për të krijuar të tjerë. 
Këtu mund ta lexosh të plotë

Eksperiment

-
Në muzgun që has dritarja  Jo-qartë, shikoj Dy këmbë që veten mezi mbajnë, Dy këmbë që tutje-tëhu lenë gjurmët, Duart që kërkojnë mbajtje, Sy që dejshëm shohin. Pak më pranë, Nuhas alkoolin e përngjitur Ndaj një trupi të rraskapitur, Ndaj një trupi sa të freskët e të ri, Ndaj një trupi, në botë i rrëzuar Pa fuqi... Fare pranë, Ndiej sytë e dehur Të përgjumur Që diçka nën vete thonë Botës falje i kërkojnë Vetes faljen s'ja lejojnë...
Këtu mund ta lexosh të plotë

Lakmitar i fatit tim

-
Mund të ma thoje, se sa shum ë e doje, sa shum ë at ë q ë un ë kisha, ti e  ënd ërroje e s'ma thoje... Bashk ë na komplimentoje, Bashk ë na doje, T ë dyve na doje, vet ë na doje, t ë pakt ën k ështu thoje... Rrethin e p ërbetimit doje, at ë t ë p ërjet ësis ë, t ë betimeve t ë pakursyera, p ër t'm ë dh ën ë mua rrethin e liris ë. Nga k ëtu nis dhe rilindja ime. Shoq ëris ë besnike gjithçka duke i lënë, me mirëbesim në duar, Si budallaçkë, në pjatë ari për t'ja shtruar, e duke i pyetur nëse diçka i ka munguar. Diçka i kish munguar, këtë mirë e di. Thonë se kur fatin e tjetrit ke lakmuar preja bëhesh ti!
Këtu mund ta lexosh të plotë

Nobel për paqe

-
Do ti jepja birit tim, Nobelin për paqe më të madhin çmim. Nuk arrita ta njoh, E ndoshta as tamam nuk dita ta doja Atë, të ikurin Birin tim. Lajmëtar i paqeruajtjes, Krejt' i shkretë në qenien e tij, Nga jeta i zhgënjyer, Asnjëherë pa u rrëfyer Çfarë me jetën e tij po shkonte gabim?! Një faj më bren'  Se si erdhi jeta, për çudi. Prej mendje s'më shqitet Se sa -të pafajshëm mëkatarë- jemi. E unë si nënë, Vuaj, gjithë sjelljen e shoqërisë Biri im, në dhè u fut nga pasojat e fëmijërisë.
Këtu mund ta lexosh të plotë

Të dua vs Të kam xhan

-
(Të dua - për gënjeshtarët. Të kam xhan - për gënjeshtarët e sinqertë.) Sikur për një herë të vetme, jam e sigurt që ju kanë thënë "Të dua!" A e keni pyetur ndonjëherë veten përse jua kanë thënë? Sepse ka qenë një lumturi afatshkurtër! Njerëzit thonë të dua pa e ndjerë, pa e kuptuar se pse po e thonë, pa u prekur nga vetëdija e tyre. Thonë të dua, dhe nuk e kthejnë kokën pas për ti vënë peshë fjalës. Thonë të dua, sepse në fakt ju pëlqejnë të bëjnë lajka. E përdorin atë famozen Të Dua, për të marrë besim, për të thyer zemra, për të shpenzuar kohë pa mundur të japin pak nga grimcat e shpirtit të tyre inekzistent. Por, a i besoni ju "Të dua-s"? Po, po dhe po! I besoni deri në verbëri. I besoni sepse e keni shpirtin të mbushur plot, nuk i lini vetes kohë për dyshime, nuk doni ti besoni dyshimeve. I besoni, sepse nuk doni ta prishni magjinë, sepse nuk keni forcë të mendoni ndryshe. Sepse jeni pak të dobët, le ta themi mes nesh. Përse nuk e zëvendësoni Të...
Këtu mund ta lexosh të plotë