Kush i shkruajti lumturisë?!

-


...të paktën jo unë, unë s'i shkruajta lumturisë.

I kam shkruar dhimbjes, mallit, dashurisë e mërzisë.

Në mes pyetjesh, dikush shpjegim kërkon

Përse i shkruaj ndjenjës, kur shpirtin më përvëlon?!

Përse, do dikush të di

A nuk ka gjithmonë dritë në fundin e një tuneli?!


Është ajo që ne e quajmë lumturi,

E mira që sot nuk ta do çdo njeri.

Ajo e mira për të cilën lufton shumë ti

Lumturia që do të thyhet, po ta ndash me njeri.


Kam dhe ke, nevojë, për pak privatësi,

Që çdo të mirë, ta shijojmë

Qetësisht në liri!

Për të mos u humbur

FALJA

-
Do të mund ta falja, Atë që për hir të gjithësisë, Peshën e fajit prej kohësh e kam ndjerë në kurriz, E detyruar, e dyzuar, ta braktis. Të fal atë që të më rrisë nuk arriti që nuk deshi, edhe nuk diti.  — Të fal atë, që në pa-terezinë time më mësoi ta dashuroja, Në pritjen-shpresë  të gjetjes së lënies time në harresë. Në atë pikë, kur pafund e doja,  kur pa të mendoja se s’mund të jetoja. M'u desh të fal Atë, Që mua mes rrugës më lë, Në epiqendrën e errësirës, Pas betimit të së keqes e së mirës. M'u desh të fal Atë, Dhimbjes që nuk i jap më zë, E ndryshuar tashmë totalisht Në një kupë qelqi të brishtë. — Po ja të fal dhe një, se i ndodh njeriut, në jetë të njihet me Miq. Një M e madhe që jetën ta fëlliq, Mos vallë janë ata Armiq?! Që për të mirat tua nuk u gëzuan hiç. Të fal atë, Që prej vetes më largoi, Me një krenari gjysmake Vetes, praninë time ja mohoi. — Por unë do të fal dhe një të rradhës njeri Radha e përmendjes këtu do jetë në përgjithësi. Do të fal edhe Ata, Që...
Këtu mund ta lexosh të plotë

Reflektim

-
Gjithmonë, në natën e dymbëdhjetë Gjej kohën të kujtoj, Udhëtimin përqark diellit, Kur tokës përqark i shkoj. Tokës, I falem e i lutem. Botës, Pasi 100 herë e kam fyer e shkelur. S'kursej faljen, ndonëse sot jam e dehur. E dehur jam, nga reflektimi. E ditëve përmbledhja Me mall vjen ritakimi. Reflektimi në mend më sjell, Kujtimet që përjetuam, Pas i lamë, për të krijuar të tjerë. 
Këtu mund ta lexosh të plotë

Eksperiment

-
Në muzgun që has dritarja  Jo-qartë, shikoj Dy këmbë që veten mezi mbajnë, Dy këmbë që tutje-tëhu lenë gjurmët, Duart që kërkojnë mbajtje, Sy që dejshëm shohin. Pak më pranë, Nuhas alkoolin e përngjitur Ndaj një trupi të rraskapitur, Ndaj një trupi sa të freskët e të ri, Ndaj një trupi, në botë i rrëzuar Pa fuqi... Fare pranë, Ndiej sytë e dehur Të përgjumur Që diçka nën vete thonë Botës falje i kërkojnë Vetes faljen s'ja lejojnë...
Këtu mund ta lexosh të plotë

Biri

-
E di përse zgjodha gjithë kohës i dehur të jem? se dot nuk arrita të zhduk zhurmat në kokën time. Nuk arrita, burrërinë që më karakterizon ta bëja pjesë të humbjes time. Burrëri? Po kjo ç'është tani? Një burrë 50 vjeçar, që si foshnje e porsalindur qan, kur i vdes një fëmijë. Moshë kjo, që sdo t'ja dijë. Si vdekja, që s'pyet në je i vjetër a i ri. I përbaltur pranë dheut të fundit, si mundet një prind me dorën e tij ritualin me një grusht dhè tri herë rrotulluar t'ja hedh fëmijës së tij?! E mua i alkoolizuar më duhet të jem se sa herë esëll jam, sytë e përveshur do ti kem, me birin që prehet në varr. Pyetje Zotit sa herë i bëj kur në tavolinë me të jam, ç'e deshe birin tim, kur mua më kishe kaq pranë?!
Këtu mund ta lexosh të plotë

Nobel për paqe

-
Do ti jepja birit tim, Nobelin për paqe më të madhin çmim. Nuk arrita ta njoh, E ndoshta as tamam nuk dita ta doja Atë, të ikurin Birin tim. Lajmëtar i paqeruajtjes, Krejt' i shkretë në qenien e tij, Nga jeta i zhgënjyer, Asnjëherë pa u rrëfyer Çfarë me jetën e tij po shkonte gabim?! Një faj më bren'  Se si erdhi jeta, për çudi. Prej mendje s'më shqitet Se sa -të pafajshëm mëkatarë- jemi. E unë si nënë, Vuaj, gjithë sjelljen e shoqërisë Biri im, në dhè u fut nga pasojat e fëmijërisë.
Këtu mund ta lexosh të plotë

Të dua vs Të kam xhan

-
(Të dua - për gënjeshtarët. Të kam xhan - për gënjeshtarët e sinqertë.) Sikur për një herë të vetme, jam e sigurt që ju kanë thënë "Të dua!" A e keni pyetur ndonjëherë veten përse jua kanë thënë? Sepse ka qenë një lumturi afatshkurtër! Njerëzit thonë të dua pa e ndjerë, pa e kuptuar se pse po e thonë, pa u prekur nga vetëdija e tyre. Thonë të dua, dhe nuk e kthejnë kokën pas për ti vënë peshë fjalës. Thonë të dua, sepse në fakt ju pëlqejnë të bëjnë lajka. E përdorin atë famozen Të Dua, për të marrë besim, për të thyer zemra, për të shpenzuar kohë pa mundur të japin pak nga grimcat e shpirtit të tyre inekzistent. Por, a i besoni ju "Të dua-s"? Po, po dhe po! I besoni deri në verbëri. I besoni sepse e keni shpirtin të mbushur plot, nuk i lini vetes kohë për dyshime, nuk doni ti besoni dyshimeve. I besoni, sepse nuk doni ta prishni magjinë, sepse nuk keni forcë të mendoni ndryshe. Sepse jeni pak të dobët, le ta themi mes nesh. Përse nuk e zëvendësoni Të...
Këtu mund ta lexosh të plotë

Përskuqja e qiellit

-
Po digjen sot qiejt E bashkë me to, dhe ne. Me hirin që pas do lenë Vend do t'ketë dhe për qiej të tjerë.  Pas portokallisë që përskuqi horizontin, Ethshëm, i ngulitur qëndron shikimi im pas reve tërbuese  që çoç mendonin, " Ejani, magjinë ta prishim!" Por ti Re, Kujdes ki! O' ti Re, Mjeshtre manipulimi. Përse me zor shkëlqimin Diellit ja merr?! E gjithë kjo përskuqje, A të është kthyer ty në ferr?! 
Këtu mund ta lexosh të plotë

Kur bien yjet

-
E kokën dua ta mbështes Në një copë tokë a gomë makine, Mirëpo luksi kaq më ofron, Të prehem, pranë ndonjë mine. Si fishekzjarr, në pjesë ndahem në qiell  Të habitur, të gjithë ngrenë sytë  Xixat e kujt ndriçuan në diell?! Dikush më ndjen larg vetes, Menjëherë përmend emrin tim. Pemës së familjes tonë  Iu shkëput dhe një tjetër degëzim.  Nuk di të them, Shkëlqimin tim në qiell, kush arriti ta njohë Por s'mund të mohoj  se i fundit shkëlqim sdo të jem Që syri i njeriut do të shohë...
Këtu mund ta lexosh të plotë

Zoti donzhuan ju drejtohet

-
(Çfarë më pëlqen më së shumti kur shkruaj në emrin e një mashkulli është përgjegjësia e fjalës që marr të them. Sepse të gjithë e dimë, ata janë të papërgjegjshëm!) "E dashura ime Malenë, Kur ti të lexosh këtë letër, sytë do fillojnë të nxjerrin kristale të pastra, të pafajshme, të çuara dëm për mua. Ah e dashura ime Malenë, të vështira janë fjalët e një mashkulli kur zihet ngusht dhe nuk di si t'ja dali mbanë. Jam bërë gati me qindra herë të të shkruaj një letër të tillë dhe të shkoj, por diçka më mbante gjithmonë, sepse tek ty ndieja siguri, ti nuk do të shkoje asgjëkundi, nuk do mërziteshe me bëmat e mia, do më doje dhe pa marrë fare pak dashuri në këmbim. Malenë, unë po shkoj. Po shkoj se nuk mund të të jap asgjë nga vetja. Po shkoj sepse ky vend më mbyt. Po shkoj, sepse ndoshta kështu duhet. Po shkoj, sepse nuk i mbaj mend më gënjeshtrat e mia, sepse turpërohem para teje kur më zbulon, dhe më fal si të mos kish ndodhur asgjë. Ama mos mendo se unë nuk të doja. E...
Këtu mund ta lexosh të plotë